บันทึก เนื่องจากวันใกล้กลับเมืองไทย

นับถอยหลังอีก สามสิบสามวัน ชีวิตเราจะเปลี่ยนไป
ภาพที่เห็นตอนนี้คือ
ภาพกอด กิน ครอบครัว หัวเราะ ขนของ ดนตรีไทย เพื่อน ของฝาก ตลาดสด นัด โต้รุ่ง คนไทย มอไซค์ ฝน ร้อน ความรับผิดชอบ คิด สมัครงาน มหาลัย หมูกะทะ คาราโอเกะ นมสดตราหมี แมว ตากผ้า ไหว้ โต๊ะกินข้าว ทะเล ละครหลังข่าว


ส่วนภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ คือ
ภาพห้องสี่เหลี่ยม subway ร้านอาหาร คนหลายสี ตึก แบงค์ดอลล่า urban คีบอร์ด เสื้อกันหนาว หิมะ vacation sephora อิสระ สบาย เดินคนเดียว laptop หน้าปัดนาฬิกาบอกเวลา 10.24 am CVS กุญแจห้อง กะเพราไก่ไม่สับ cash or credit คนจูงหมา รถเข็นเด็ก TAX tip heater youtube น้ำก๊อก voip คริสมาส


ในที่นี้ ไม่ได้ตั้งใจจะเปรียบเทียบว่าอย่างไหนดี อย่างไหนไม่ดี แต่อยากบอกให้ตัวเองระลึกเอาไว้ว่า ตอนนี้ชีวิตมันถึงเวลาเปลี่ยน ตั้งตัว ตั้งสติดีๆ เราเจออะไรอยู่ตอนนี้ และต่อไปจะต้องเจออะไร พร้อมรึยัง มองภาพรวมเอาไว้

วันนี้นึกสนุก บังคับให้เพื่อนเข้ามาตั้งคำถามสัมภาษณ์ตัวเองถึงความรู้สึกก่อนกลับเมืองไทย

รู้สึกอย่างไรบ้างใกล้จะกลับเมืองไทยแล้ว (Lauren)
ตื่นเต้นมาก ดีใจมาก และใจหายมากเช่นกันค่ะ

กลับมาแล้วแน่ใจเหรอว่าจะไม่ร้องกลับ (พี่ตูน)
แน่ใจและไม่แน่ใจค่ะ คงขึ้นอยู่กับเวลา ตอนนี้ร้องกลับไทย แต่พออยู่ๆไปก็คงจะร้องกลับเมกาแน่ๆไม่ปฏิเสธเลยค่ะ

ทำไมอยากกลับบ้าน (เอกพร แตงโม)
คิดถึงบ้าน คิดถึงแกด้วยเอกพร

ไปเมกาแล้วได้อะไรมาบ้าง แล้วทำไมกลับมาป่านนี้ (ไปซะนาน) แล้วจะทำไรต่อไป (กอล์ฟ)
ก็ได้ใช้ชีวิตอยู่เมกา แค่นั้นก็ได้มากมายแบบไม่รู้ตัวแล้ว สามปี สำหรับเรากำลังดีเลย ไม่นานหรอกเนอะ ตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องเที่ยว เรื่องกิน พักผ่อนล้วนๆค่ะ


กลับมาถึงจะทำอะไรเป็นอย่างแรก (เนต พี่ปอย)
กอดแม่ค่ะ

มีอะไรที่อยากทำ แต่ยังไม่ได้ทำที่นี่บ้าง (พี่ตี้)
สิ่งอยากทำมากที่สุดคือ เล่นดนตรีไทยเปิดหมวกใน central park เคืองตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมไม่ยอมกล้าทำซักที จริงๆลูกบ้ามันก็มีอยู่ แต่ติดอยู่ที่ไม่มีเครื่องดนตรี ตอนตอบนี่ยังเคืองตัวเองอยู่ ทำไมไม่ทำ!!!!!

อยู่เมกามาสามปีแล้ว แต่ยังมีอะไรที่ยังปรับตัวเข้ากะมันไม่ได้บ้าง เพราะอะไร (ส้ม)
คงเป็นเรื่องความหลากหลายของคนที่นี่ มันทำใจยากที่จะเข้าใจและยอมรับนิสัยแปร่งๆของคนไม่ปกติ ยิ่งเราทำงานบริการแล้ว บางครั้งยอมรับว่ายังรับไม่ได้จริงๆเวลาเจอลูกค้านิสัยแย่ๆ เรียกว่าเรายังไม่เทพพอค่ะ จริงๆแล้วต้นเหตุหลักคือความใจร้อนและขี้หงุดหงิดของเราเองนี่แหล่ะ โทษคนอื่นไม่ถูกหรอก อยู่ที่ไหนในโลกก็เจอสถานการณ์แบบนี้ได้เหมือนกัน แต่ตอนนี้คิดออกอย่างเดียวค่ะ

จะกลับมาเมกาอีกมั้ย หรือจะไปประเทศอื่นต่อ (พี่ปอย นิด แตงโม)
อยากกลับมาอีกค่ะ เพราะเมกาไม่ใช่แค่ประเทศที่เรามาเที่ยวเล่นเหมือนตอนแรกที่ตั้งใจไว้  อยู่ไปแล้วมันมีความผูกพัน เรามีเพื่อนมีโฮสและเด็กน้อยให้คิดถึง ถ้ามีโอกาสต้องกลับมาอีกแน่นอน ส่วนประเทศอื่น ถ้าไปเที่ยวคงได้ไปแน่นอน แต่เรื่องไปทำงานใช้ชีวิตเหมือนอยู่ที่นี่ยังไม่ได้คิดไว้ค่ะ

อยู่ที่นี่ เคยเจอคนดัง ดาราฮอลลีวูดบ้างมั้ย (พี่แอนนี่)
เคยเจอ Kate Hudson ตอนเค้ามากินกาแฟร้านข้างๆ วงเล็บ ถ้าไม่เดินไปดูแบบอารมณ์บ้าดาราก็ไม่เจอนะวันนั้น อิอิ

กลับมาเมืองไทยแล้ว อยากไปเที่ยวที่ไหนบ้าง (น้องซาน)
อยากไปเสม็ด หัวหิน ปาย เชียงราย ปัตตานีก็อยากไปค่ะ ไปเยี่ยมมหาลัย ไหว้พระบิดา

คำถามนี้ออกแนวแฟนตาซี ถามว่า ถ้าเวลาที่เมืองไทยเดินเร็วจนคนรู้จักหายไปหมด กลับมาแล้วไม่มีคนรู้จักจะทำยังไง (แตงโม)
คำถามนี้ถ้าไม่ใช่แตงโม ถามไม่ได้นะเนียะ ตอบว่า ก็คงจะเสียใจนะ เพราะกลับไปก็ตั้งใจจะไปหาคนที่เรารักถ้ากลับไปแล้วไม่เจอก็ไม่รู้จะกลับไปเพื่ออะไร


ถ้ากลับมาเมืองไทย แล้วพบว่าบ้านเมืองมันวุ่นวาย จะทำยังไงต่อไป (แตงโม)
ค่ะน้องแตงโม ทำใจมั้ง ทำอะไรไม่ได้ แต่ที่แน่ๆไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดแน่นอนค่ะ